غزلیات – فروغی بسطامی
دلا مقید آن گیسوان پرچین باش
دلا مقید آن گیسوان پرچین باش در این دو سلسله خاقان چین و ماچین باش غلام خواجه عنبرفروش نتوان شد اسیر حلقهٔ آن چین زلف…
در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام
در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام عشاق تو فارغ ز پرستیدن اصنام آن جا که جمال تو نه تغییر و نه…
خوشتر از دانهٔ اشکم گهری پیدا نیست
خوشتر از دانهٔ اشکم گهری پیدا نیست حیف و صد حیف که اهل نظری پیدا نیست کسی از سر دل جام خبردار نشد بیخبر باش…
چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی
چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی محرم دل مطلب تن مقصد جانم تویی امشب که زیبا صنم ماه شبستانم تویی چرخ پنداری نمیداند…
چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی
چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی چنین بهار نیاید به هیچ بستانی شکست و بست، دل و دست شه سواران را چنین سوار نیاید به…
جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند
جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند از جعد عنبرین همه عنبر به دامنند از تیر غمزه رخنه به جانم فکندهاند خیلی که از دو زلف…
تنها نه جا به خلوت دلها گرفتهای
تنها نه جا به خلوت دلها گرفتهای ملک وجود را همه یک جا گرفتهای تا شانه را به جعد معنبر کشیدهای کاشانه را به عنبر…
تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم
تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم وای بر من گر ازین قید کنی آزادم نازها کردی و از عجز کشیدم نازت عجزها کردم…
تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما
تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما بر نیاید ز خرابات مغان مطلب ما عشق پیری است که ساغر زدهایم از کف او…
پیش من کام رقیب از لعل خندان میدهد
پیش من کام رقیب از لعل خندان میدهد از یکی جان میستاند بر یکی جان میدهد میگشاید تا ز هم چشمان خواب آلوده را هر…
به جلوه کاش درآید مه نکوسیرم
به جلوه کاش درآید مه نکوسیرم که آفتاب نتابد مقابل قمرم ز کار خلق به یک باره پرده بردارند اگر ز پرده درآید نگار پردهدرم…
بر در میخانه تا مقام گرفتم
بر در میخانه تا مقام گرفتم از فلک سفله انتقام گرفتم خدمت مینا علی الصباح رسیدم ساغر صهبا علی الدوام گرفتم در ره ساقی به…
ای کعبهٔ مقصودم، وی قبلهٔ آمالم
ای کعبهٔ مقصودم، وی قبلهٔ آمالم مپسند بدین روزم، مگذار بدین حالم هم سینه به تنگ آمد از نالهٔ شب گیرم هم دیده به جان…
ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش
ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش در بندگی خاک درش صدر نشین باش یک چند به گرد حرم و کعبه دویدی یک چند…
آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را
آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را بر لب من کجا نهد لعل شرابخواره را رشتهٔ عمر پاره شد بس که ز دست…