رباعیات همام تبریزی
نی حال دلم یکان یکان میگوید
نی حال دلم یکان یکان میگوید وان راز که داشتم نهان میگوید رازی که به صد زبان بیان نتوان کرد از نی بشنو که بی…
ای حلقه مشکین تو دام دل من
ای حلقه مشکین تو دام دل من محنتکده عشق تو نام دل من مشکن دل من که آخر ای دوست مدام پر باده عشق توست…
ای هجر تو خون کرده جگر یاران را
ای هجر تو خون کرده جگر یاران را از وصل تو شادی دل غمخواران را چشمت که از اوست ملک حسن آبادان مستیست خراب کرده…
ترشی تو ولیک نکتهات شیرین است
ترشی تو ولیک نکتهات شیرین است یک نکته تو لایق صد تحسین است چون نکته شنیدم از دهانت گفتم درّی که ز کون خر بیفتد…
دیر است که با غم تو در ساختهام
دیر است که با غم تو در ساختهام پنهان ز تو با تو عشقها باختهام زان با تو نگفتهام که هرگز خود را شایسته خدمت…
گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شد
گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شد خون نیست ولی با تو بگویم چون شد در دیده من خیال رخسار تو بود اشکم چو…
هجران دیدیم و درد هجران دیدیم
هجران دیدیم و درد هجران دیدیم دردی که نداشت هیچ درمان دیدیم چون روز وصال قصه کوتاه کنیم شبهای دراز دردمندان دیدیم
ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوز
ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوز زین ره به کجا رسیدهای باش هنوز زان جرعه که زان سپهر سرگردان شد یک قطره کجا چشیدهای…
این سنگ که از آب روان میگردد
این سنگ که از آب روان میگردد پیوسته بسان آسمان میگردد نالان همه شب بسان بیماران است سرگردانتر ز عاشقان میگردد
تلخ است مذاق زندگانی بی تو
تلخ است مذاق زندگانی بی تو باد است حدیث شادمانی بی تو نتوان به زبان شرح فراقت دادن حالی است مرا چنان که دانی بی…
رنج تو چو رنج خویش پنداشتهام
رنج تو چو رنج خویش پنداشتهام این هفته طرب ز یاد بگذاشتهام گفتی ز چه خاست درد چشم تو بگو من رنج تو را به…
گویند که هست بی نشان آب حیات
گویند که هست بی نشان آب حیات و اندر ظلمات است نهان آب حیات چون کرد عرق ز شرم رویش دیدم از چشمه خورشید روان…
هر گه که قدح پر از می ناب شود
هر گه که قدح پر از می ناب شود از عکس می ناب چو عناب شود آبش لب یار میبرد نیست عجب با لعل گر…
ای چشم تو را چو من جهانی شده مست
ای چشم تو را چو من جهانی شده مست در پای تو افتاده چو گیسوی تو پست لعل لب تو ببرد آب یاقوت دندان خوشت…
این ملک به مالک گدا بازگذار
این ملک به مالک گدا بازگذار خود را به تو تسلیم و رضا بازگذار تاکی به چرا و چون دهی عمر به باد ای بنده…
جان منی ای نگار و سلطان منی
جان منی ای نگار و سلطان منی سلطان منی ولی به فرمان منی هم سرو و روان هم مه تابان منی کوتاه کنم حدیث جانان…
زان عهد قدیم چون مرا یاد آید
زان عهد قدیم چون مرا یاد آید لذات جهان سر به سرم باد آید در انجمنی اگر حدیث تو رود از سینه دل خسته به…
گویند فلان سلطنتی میراند
گویند فلان سلطنتی میراند بهمان بد و نیک ملک نیکو داند بیهوده به ریش خویشتن میخندند کاین کار کسی دگر همیگرداند
وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهم
وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهم کی وصل تو را به ملک خاقان بدهم جانا دلم آتشکده غم بادا گر خاک درت به آب…
ای در سر زلف تو پریشانیها
ای در سر زلف تو پریشانیها خوی لب لعلت شکرافشانیها در باغ رخت که نزهت چشم من است شفتالوهاست لیتنی جانیها
ای نی که به ناله غم همیفرسایی
ای نی که به ناله غم همیفرسایی وز نغمه خوش طرب همیافزایی ببریدهای از شکر از آن مینالی وین طرفه که بی شکر شکر میخایی
جانا دهنت که هست چون چشمه نوش
جانا دهنت که هست چون چشمه نوش میآوردش ظلمت شب در آغوش آن پنبه پندار که در گوش تو بود پشم آمد و یکباره برون…
زلفت که ز ماه تکیهگاهی دارد
زلفت که ز ماه تکیهگاهی دارد انصاف که خوش منصب و جاهی دارد بربود دلم چه یارمش گفت که او چون عارض تو پشت و…
لب بر لب من نهاد این لطف بس است
لب بر لب من نهاد این لطف بس است میگفت که با کشته خویشم هوس است جان زندگیای یافت ز بوی نفسش معلومم شد که…
یک جوهر روشن است جان من و تو
یک جوهر روشن است جان من و تو آگه نشود کس ز نهان من و تو ای دوست میان من و تو فرقی نیست حیفیم…
ای دل تو ز همنشین دگرسان گردی
ای دل تو ز همنشین دگرسان گردی با هر چه نشینی به صفت آن گردی پیوسته چو گرد زلف خوبان گردی این مایه ندانی که…
اینت نرسد که بر تنم رشک بری
اینت نرسد که بر تنم رشک بری زیرا که بر او رشک برد ماه و پری ای روی تو برده آب گلبرگ طری سبحان الله…
تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوست
تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوست مغزند و مپندار تو ایشان را پوست با طبع مخالفان موافق نشوند هرگز نشود فرشته با دیوان…
زلفش سر کبر و سرفرازی دارد
زلفش سر کبر و سرفرازی دارد زان کشتن عاشقان به بازی دارد ای دل تو چه میشوی چنین در کارش کار سر زلف او درازی…
ما را به امید زندگانی بگذشت
ما را به امید زندگانی بگذشت دور از رویت دور جوانی بگذشت با این همه تازه رو و خوش میباشم کاخر عمرم به مهربانی بگذشت
یک رنج تحمل کنی از صد برهی
یک رنج تحمل کنی از صد برهی چون نیک شوی ز صحبت بد برهی چون نفس تو با تو هیچکس را بد نیست فارغ شوی…
ای دل که شدی در سر آن زلف به تاب
ای دل که شدی در سر آن زلف به تاب در جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب وی دیده که تشنهای بر آن درّ خوشاب…
با روی تو شمع برفروزد عجب است
با روی تو شمع برفروزد عجب است با حسن تو دیده برندوزد عجب است گفتی که ز شمع سوخت دستم ناگاه خورشید که از شمع…
جهدی بنما تا بشناسی حق را
جهدی بنما تا بشناسی حق را کانجا نخرند غلغل و بقبق را از علم الهی که براق روح است جز استر زینی نرسد احمق را
دوشش دیدم زلف بشولیده و مست
دوشش دیدم زلف بشولیده و مست می آمد و دستهای گل سرخ به دست چون دید مرا گفت رخ زیبایم دیدی که چگونه رونق گل…
معشوق ز ذوق باده گلناری
معشوق ز ذوق باده گلناری در ساخته بود دوش با بیداری ز اشکم بر او شیشه حدیثی میراند میداد دران حدیث شمعش یاری
از باغ ارم گوشه درویشان به
از باغ ارم گوشه درویشان به درویش ز چشم این و آن پنهان به در جیب کشیدیم سر و آسودیم سر درکشی از سرکشی سلطان…
ای زلف به تاب دوست تاب تو که راست
ای زلف به تاب دوست تاب تو که راست وی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست ای چشمش اگر سوال جان خواهی کرد جز…
با روی تو ننگرند عشاق به گل
با روی تو ننگرند عشاق به گل گل پیش تو نشمرند عشاق به گل روزی که وصالت نرسد ایشان را آن روز به سر برند…
چون خسته شد از منج لب شیرینت
چون خسته شد از منج لب شیرینت خونین شد از این غم دل صد مسکینت بازار عسل به لب چو بشکستی منج زد نیش ز…
زنهار مبالغت مکن در هر باب
زنهار مبالغت مکن در هر باب در مذهب صاحب خرد این نیست صواب بر راحت معتدل مزیدی مطلب کز حرف زیاده میشود عذب عذاب
گه رهزن و گاه رهنمون میآیی
گه رهزن و گاه رهنمون میآیی گاهی ز درون گه ز برون میآیی هر لحظه به کسوهای برون می-آیی آگه نشود کسی که چون میآیی
یک نکته معنی ز همه دنیی به
یک نکته معنی ز همه دنیی به دنیی چه بود ز جنت الماوی به شاهی مطلب منصب درویشی جوی کز هر دو جهان بندگی مولی…
ای دل مطلب دوا ز معلولی چند
ای دل مطلب دوا ز معلولی چند مشغول مشو به مهر مشغولی چند پیرامن آستان درویشان گرد باشد که شوی قبول مقبولی چند
با شمع چو گرم شد سر پروانه
با شمع چو گرم شد سر پروانه با شمع بسوخت خویشتن مردانه شد در سر شمع و شمع را شب همه شب از سوختن خویش…
چون زرد شد از رنج گل رعنایت
چون زرد شد از رنج گل رعنایت شد رنج خجل ز روی شهرآرایت دانست که زو دردسری یافتهای افتاد کنون به عذر آن در پایت
عشق تو جوان است و جوان خواهد بود
عشق تو جوان است و جوان خواهد بود تا هست جهان جانِ جهان خواهد بود تا در دهن خلق زبان خواهد بود افسانه عشق در…
معشوق من امشبی وفایی دارد
معشوق من امشبی وفایی دارد کارم ز وصال او نوایی دارد ای صبح دمی نفس مزن بهر خدا کآیینه طبع من صفایی دارد
هر گه که گذر کنم بر آب صافی
هر گه که گذر کنم بر آب صافی وز شوق نظر کنم در آب صافی چندان گریم که آب صافی گردد از خون دو چشم…